ای دل خسته گرت عقده ی عالم به گلوست
داستان تو وغم صحبت سنگ است و سبوست
آستان بوس حرم باش و بپرس از در دوست
این حسین کیست که عالم همه دیوانه ی اوست
این چه شمعی است که جانها همه پروانه ی اوست
دل هرکس که حسینی است ز خود بی خبر است
کشته ی عشق حسین از همه کس زنده تر است
بس که آن نور جمالش همه جا در نظر است
هر کجا می نگرم نور رخش جلوه گر است
هر کجا میگذرم جلوه مستانه ی اوست
هر کسی چشم به احسان وعطایش دارد
هر خداجوی تمسک به ولایش دارد